Κόσμος με ουσίες και κορίτσια. Ένας άλλος κόσμος βρίσκεται δίπλα σου. Λίγα μόλις μέτρα από τον βηματισμό σου, από την καθημερινότητά σου. Και μάλιστα με λίγα μόλις ευρώ.
Του
Βασίλη Τριάντη
Κόσμος με ουσίες και κορίτσια
Κόσμος με ουσίες και κορίτσια. Δεν είναι υπερβολή. Είναι πραγματικότητα. Ένας άλλος κόσμος κινείται δίπλα σου, δίπλα στο βήμα σου, στο κέντρο της Αθήνας. Λίγα μόλις μέτρα από την Ομόνοια. Άνδρες, γυναίκες, χωρίς να σκεφτούν τίποτα, αδιαφορώντας για το διπλανό τους, παρασυρμένοι από την ευχαρίστηση της παραζάλης της ουσίας. Ζουν σε έναν ψεύτικο κόσμο αλλά συνάμα και σε έναν κόσμο που δεν έχει επιστροφή. Και δεν είναι ότι δεν το γνωρίζουν. Το γνωρίζουν και πολύ καλά μάλιστα. Όμως, στην παραζάλη τους για να “μεθύσουν” και να “ταξιδέψουν” δεν έχουν περιθώρια για πολλές σκέψεις. Η δίψα για το δικό τους “ταξίδι” είναι μεγάλη αλλά και το πάθος της αρρώστιας τους είναι χωρίς όρια.
Περισσότερα θέματα για Κόσμος-Επικαιρότητα δες ΕΔΩ
Δίπλα σου στην Ομόνοια
Δίπλα σου λοιπόν στην Ομόνοια, πάνω στο δρόμο, παίζεται καθημερινά το χειρότερο παιχνίδι ζωής και θανάτου. Στο διπλανό πεζοδρόμιο. Ακόμη κι εκεί στέκονται για να τρυπηθούν. Και μετά; Το μετά ακροβατεί. Εκείνοι στον κόσμο τους κι εμείς δίπλα τους να τους παρατηρούμε να καταρρέουν. Αδύναμοι, ανήμποροι να σταθούν στα πόδια τους. Είναι να τους λυπάσαι; Δεν έχω απάντηση. Σίγουρα είναι άρρωστοι και θέλει πολύ μεγάλη μαγκιά και δύναμη ψυχής για να μπορέσουν να το ξεπεράσουν και να σταθούν και πάλι στα πόδια τους υγιείς. Η πρόκληση θα είναι πάντα γι αυτούς πολύ μεγάλη.
Απλανές βλέμμα
Ήμουν μάρτυρας ενός τέτοιου επεισοδίου λίγα μόλις μέτρα από την καρδιά της Αθήνας, στην Ομόνοια. Στην πολύβουη πρωτεύουσα, σε ένα από τα σοκάκια της, μέρα μεσημέρι ο άνθρωπος της φωτογραφίας είναι σωριασμένος στην άσφαλτος. Δεν έχει αίσθηση για το τι συμβαίνει γύρω του. Το βλέμμα του απλανές. Οι κινήσεις του κορμιού του δείχνουν έναν άνθρωπο που δεν ξέρει που βρίσκεται. Είναι στον κόσμο του. Ή καλύτερα στον κόσμο των ουσιών που τον εξουσιάζει.
Πάνω του ένας άνθρωπος του ΕΚΑΒ. Προσπαθεί να τον συνεφέρει. Τον χαϊδεύει στο πρόσωπο σαν να θέλει να τον επιστρέψει στην πραγματικότητα. Του …κάκου. Εκείνος παραμένει στον κόσμο του. Βρίσκεται σε πλήρη αποσύνθεση.
Η φωτογραφική μου μηχανή αποτύπωσε το στιγμιότυπο και αμήχανα έστρεψα το βλέμμα μου μπροστά για να οδηγήσω τη μοτοσικλέτα μου και να απομακρυνθώ. Κανείς δεν μπορούσε να κάνει κάτι. Το ρεύμα των αυτοκινήτων, η ίδια η ζωή ζητούσε να φύγω μπροστά. Ο Θεός να βάλει το χέρι, γιατί αυτός μάλλον ξέρει καλύτερα, και ας βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους να ξεφύγουν από αυτές τις καταστάσεις. Και την Πολιτεία να βρει τη σωστή λύση που θα τους κάνει να πετάξουν από πάνω τους αυτό το σατανά…
Κορίτσια και ψωνιστήρι μέρα μεσημέρι στο δρόμο
Και καθώς έστρεψα το βλέμμα μου μπροστά για να φύγω, ένα άλλο σκηνικό, λίγα μόλις μέτρα από τον άνθρωπο που βρισκόταν σε άθλια κατάσταση στην άσφαλτο, μου τράβηξε την προσοχή. Μια γυναίκα, προφανώς αλλοδαπή, ντυμένη με ρούχα με έντονα χρώματα, κινούνταν μια στο πεζοδρόμιο και μια στο δρόμο, πλησιάζοντας τους οδηγούς των αυτοκινήτων, για να κάνει “παιχνίδι” μαζί τους και να την πάρει κάποιος για να ζήσουν στιγμές αγοραίου έρωτα. Χαμόγελα, έντονα βαψίματα στα χείλια, στα νύχια…! Το κόκκινο πάντα είναι εντυπωσιακό χρώμα αλλά και το ροζάκι υποδηλώνει ερωτικές σκέψεις και καταστάσεις. Ειδικά γι αυτές τις περιπτώσεις. Κι ενώ όλα αυτά διαδραματίζονταν μπροστά στα μάτια μου, με περίσσεια χάρη, η γυναίκα αυτή που δεν πρέπει να ήταν παραπάνω από 30 χρόνων, με το πρόσωπο όμως σπασμένο από την άστατη ζωή και τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια να φανερώνουν την κούρασή της, πέρασε στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Περισσότερα θέματα για Deep Thoughts, δες ΕΔΩ
“Πόσο πάει…”
Εκεί που βρίσκεται το περίπτερο για να κάνει τον …ανεφοδιασμό της. Η δουλειά σηκώνει πολύ τσιγάρο και έπρεπε να βάλει και δεύτερο πακέτο στην ταλαιπωρημένη τσάντα της. Στη φευγαλέα συζήτηση με τον περιπτερά κι ενώ τα κορναρίσματα από τα περαστικά αυτοκίνητα, υποδήλωναν την παρουσία των ενδιαφερόμενων να μάθουν λεπτομέρειες για το “πόσο πάει”, έκανα το κλικ στη φωτογραφική μου μηχανή και αποτύπωσα την κυρία με το αρχαιότερο επάγγελμα στον πλανήτη. Έστρεψα αναγκαστικά το βλέμμα μπροστά, πάτησα γκάζι για να αφήσω πίσω μου κάτι που όλοι γνωρίζουμε, βλέπουμε σχεδόν καθημερινά κι ελπίζουμε πως κάποια στιγμή θ’ αλλάξει προς το καλύτερο…!
